Nadiah, lief meidje van me
Over 2 weken is het alweer 8 maanden geleden.
Ik mis je zo ontzettend erg lieverd.
Weet nu inmiddels ook dat een moederhart echt kan breken.
Mijn sterke, stoere, eigenwijze en mooie dochter met je zwarte krullende haar.
Waarom moest jou dit nu weer net overkomen.
Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn zonder jou.
De glans is er wat mij betreft af.
We proberen de dagen zo ‘goed’mogelijk door te komen.
Maar er zijn ook dagen dat ik de hele dag kan huilen van ellende en verdriet.
Meidje, meidje toch, wat mis ik jou.
Je moet je leven weer proberen op te pakken wordt er dan gezegd.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Ik troost me nu vaak met de gedachte dat jou nu in ieder geval niets meer kan overkomen.
Geen pijn meer en geen verdriet.
Geen afwijzing meer van mensen die jou toch niet begrepen of niet wilden begrijpen.
Mensen kunnen soms zo ontzettend bekrompen zijn.
Ik weet dat je het ook echt te bont kon maken, maar je was vaak ook zo ontzettend lief en altijd in voor een geintje.
Wat mis ik de grapjes die we altijd maakten, of het samen heel hard meezingen op Blof als we onderweg in de auto zaten, je vader werd er helemaal gek van als hij meereed.
Soms hadden we aan 1 woord of blik naar elkaar al genoeg om slap te liggen van de lach.
Weet dat ik ontzettend trots op je ben, gewoon om wie en hoe je was.
Lieverd ik hou van je voor altijd en eeuwig, altijd en eeuwig…….
1 miljoen xxx voor jou lieverd.
Mama