Gisteren was de stille tocht van Nadiah, georganiseerd door Rowena, waar ik enorm veel respect voor heb, hoe zij alles geregelt heeft die avond.
We vertrokken met zijn alle om kwart over 7 's avonds daar het plaats van delict. Hier hielden we paar minuten stilte. Die minuten duurde uren, en ik kon zelf de tranen niet stoppen. Onze lieve Nadiah...
Hierna liepen we terug en konden we stuk voor stuk een bloemtje/ knuffeltje of een paar tranen laten bij haar voordeur. Hier lagen al boeketten, foto's en andere knuffels. Het zag er heel mooi uit.
We konden in het condoleanse boek schrijven een gedichtje neerzetten, een stukje of een heel verhaal wat je allemaal met die gekste Nadiah hebt gedaan.
Sommige mensen (een stuk of 25) wilde graag kijken boven. Ik heb veel respect voor de mensen die dat gedaan hebben. Ik en Linda zijn samen gegaan, en ik kon alleen maar tegen Nadiah praten over die blote meiden posters en de rest van haar kamer. Ja dat was echt wel mooi! Ze lag er ook rustig en vredig bij. Ik heb haar niet lang kunnen aankijken want anders zou ik instorten. We moetten Nadiah herrineren zoals die lieve meid was!
Alsnog, wil ik veel sterkte toewensen aan de ouders, zusje en familie van Nadiah.
En natuurlijk ook haar matties.